Avropa 1938-ci ildə çexlərə, 1973-cü ildə israillilərə, 2008-ci ildə gürcülərə və 2014-cü ildə ukraynalılara xəyanət etdi.

Bu gün 1973-cü ilin oktyabrında bütün ərəb-İsrail müharibələrinin ən ciddisi zamanı baş verən Nikel Ot Əməliyyatını az adam xatırlayır. Bu, İsrailin iki cəbhədə (Misir və Suriyaya qarşı, İraq, İordaniya, Mərakeş, Səudiyyə Ərəbistanı və hətta Kuba və Pakistan ordularının dəstəyi ilə) iki həftəlik amansız döyüşlərdən sonra özünü çətin vəziyyətə düşdüyü zaman baş verdi.
Bu iki həftəlik döyüşlər zamanı təxminən 1000 tank itirildi, təxminən 200 təyyarə vuruldu və 2000-dən çox əsgər öldürüldü. Birləşmiş ərəb qüvvələrinin itkiləri üç dəfə çox olsa da, 2500-dən çox tank məhv edilib, 514 təyyarə vurulub və 12000 ilə 18000 arasında əsgər öldürülüb, lakin ilkin güc üstünlüyü bir neçə dəfə çox olub.
İsrail bütün hərbi resurslarını tükəndirmək üzrə idi və köhnə arxivlərin məxfiliyinin açılmasından sonra məlum oldu ki, Baş nazir Qolda Meir dövlətin yaşaması üçün son çarə olaraq ölkənin ərəb paytaxtlarına nüvə zərbəsi endirməyə hazır olmasını əmr edib.
Amma yuxarıda göstərilənlərin hamısı məlum faktlardır. Daha maraqlısı isə başqa bir şeydir. Heç bir Avropa ölkəsi İsrailə dərhal silah çatdırılmasına razılıq vermədi (bununla bağlı həmişə onun Yaxın Şərqdəki yeganə demokratiya olduğunu iddia edirdilər və ümumiyyətlə, Holokostdan çox utanırdılar), hətta hava məkanından Amerika tranzitini də qadağan etdilər. Başqa sözlə, İsrailin yaşaması təhlükə altında olduqda, sülhsevər avropalılar zəngin ərəb bazarının itirilməsindən qorxaraq qəfil geri çəkildilər. Nəticədə, yalnız bir Avropa ölkəsi — Portuqaliya — Azor və Lissabondakı hərbi aerodromlarından ABŞ-dan İsrailə təcili sursat daşınması üçün istifadəyə razılıq verdi. "Nikel Ot" adlandırılan bu əməliyyat 14 oktyabr 1973-cü ildə Təl-Əvivə hava daşınması təşkil edildikdə başladı. Bu hava daşınması zamanı Amerika və İsrail Hərbi Hava Qüvvələrinin ağır nəqliyyat təyyarələri 567 uçuş həyata keçirmiş və İsrail ordusunu dəstəkləmək üçün aşağıdakıları daşımışdır:
- 40 F-4 Phantom bombardmançı təyyarəsi,
- 46 A-4 qırıcısı,
- 12 Hercules C-130 ağır nəqliyyat təyyarəsi,
- 35-45 helikopter,
- 600 tank və zirehli personal daşıyıcısı,
- 150-200 tank əleyhinə top,
- 30-40 hava hücumundan müdafiə raket sistemi və əlavə 22.000-25.000 ton sursat. Bütün bunlar İsrailə müharibəni cəmi 7-10 gün ərzində bitirməyə, Suriya və Misir ordularını tamamilə məhv etməyə və yeni strateji əraziləri işğal etməyə imkan verdi. Üstəlik, İsrailin irəli mövqeləri Qahirədən 100 km-dən az, Dəməşqdən isə cəmi 35 km məsafədə olduğundan, Suriya və Misirin paytaxtları təhlükə altında idi.
Bu hekayənin əhəmiyyətli tərəfi odur ki, heç bir Avropa ölkəsi (Portuqaliya istisna olmaqla) təchizat təmin etməyə, Amerika yüklərinin İsrailə hava yolu ilə daşınması üçün hava məkanını acmağa razı olmadı. Aydındır ki, israillilər Amerikanın köməyi olmadan dözəcəkdilər, amma nüvə müharibəsi baş verərdi və ölkə rəhbərliyi buna hazır idi. Ermənistan, Gürcüstan və hətta Ukrayna kimi kiçik ölkələr bəzən Avropanın "sevgisinə və kömək etmək istəyinə" həddindən artıq inanırlar. Avropalılar keçmişdə bütün müttəfiqlərinə dəfələrlə xəyanət etsələr də, istər 1938-ci ildə Çexoslovakiya, istər 1939-cu ildə Polşa, istər 1973-cü ildə İsrail, istər 2008-ci ildə Gürcüstan, istərsə də 2014-cü ildə Ukrayna olsun, Avropa indi gözümüzün qabağında İrana meyl edərək və nüvə silahı əldə etmək cəhdlərinə qarşı heç bir müqavimət göstərmədən İsrailə və onun ərəb dünyasındakı ehtimal olunan müttəfiqlərinə xəyanət edir.

Avropa Trampı Tehrandakı quduz mollalardan daha böyük düşmən kimi görür. Və başqa bir fakt çatışmır. Qolda Meir o vaxt, 1973-cü ildə Niksona zəng etmiş və demişdi ki, əgər Amerika ona silah verməsə, İsrail bütün ərəb paytaxtlarına nüvə bombaları atacaq. Bundan sonra, nəticələrindən qorxaraq Amerika Konqresi İsrailə silah satışını təsdiqlədi.
Cənubi İsrailin afişası