IX. yüzyılda yaşayan Câhiz, Fezâilü’l-Etrâk adıyla bilinen eserinde Türkün atını hızla sürerken öne, arkaya, sağa, sola, yukarıya ve aşağıya ok atabildiğini anlatır. Kitabında şöyle der “Türklerden bin süvari hücum edip aynı anda birer ok atsa, bin süvariyi yere düşürürler. Böyle bir hücum karşısında hangi ordu dayanabilir!”.
Bedevi Arapların at üzerinde dikkate değer bir okçulukları olmadığını söyler. Ve şöyle devam eder “Türk Atını son hızla sürerken, geri çekilirken ve ilerlerken, sağa ve sola, yukarıya ve aşağıya ok atar. Harici’ler bir tek oku yayın kirişine yerleştirmeden Türk on ok atar. Türkün dört gözü vardır: İkisi yüzünde, ikisi ensesindedir. Türk geri çekildiğinde de öldürücü bir zehir, kaçınılmaz bir ölüm gibidir. Çünkü geri çekilirken attığı oku, ilerlerken attığı gibi isabet ettirir. Onun kemendinden de güvende olunamaz. Süvarilere iki veya üç yay ve bunlara yetecek sayıda kiriş taşımayı öğretenler de onlardır. Türk, hücum sırasında kendisi, silahı, atı ve atının donanımı için ihtiyaç duyduğu her şeyi yanında bulundurur.”
Nuray Bilgili