Nogay Türkleri, Altın Orda’nın asil varisleri, bozkırın evcilleşmez rüzgârları ve yüreği her daim hürriyetle çarpan yiğitleridir! Onlar, Hazar’dan Tuna’ya, Kafkaslar’dan Karadeniz’e kadar uzanan uçsuz bucaksız coğrafyalarda, atlarının nallarıyla tarihin bağrına silinmez izler kazımış şanlı bir Türk boyudur.
Nogay ismi sıradan bir ad değildir; o, Altın Orda’nın efsanevi başkomutanı Emir Nogay Han’ın adaletinden, gücünden ve cesaretinden doğmuş bir şeref madalyasıdır!
Nogay Türklerini anlamak, bozkırın ruhunu hissetmektir:
Bozkırın Asil Süvarileri: Onlar, tarihin en çetin dönemlerinde bile kimliğine, diline ve özgürlüğüne pranga vurdurmamış; Kafkaslar'ın sert ikliminde ve destansı bozkırlarda diz çökmeyen bir irade sergilemişlerdir.
Dombranın Kutlu Sesi: Nogay denince akla, tellere her vuruşta bozkırın fırtınasını, atların nalları altındaki toprağın titreyişini hissettiren efsanevi enstrüman Dombra gelir. Arslanbek Sultanbekov’un sesiyle tüm dünyaya yayılan o coşkulu ezgiler, Nogayların ruhundaki kor ateşi harlayan en büyük mirastır.
Destanların Canlı Hafızası: Edige Destanı’ndan Er Sayın’a kadar, Türk dünyasının en muazzam sözlü edebiyat hazinelerini bağrında taşıyan Nogaylar, milli bilinçlerini asırlar boyu kaybetmeden günümüze taşımışlardır.
Sürgünlerin, acıların ve göçlerin çetin yollarından geçseler de, tıpkı küllerinden doğan bir anka kuşu gibi her zaman kimliklerine sarılmışlardır. Bugün Türkiye’den Dağıstan’a, Astrahan’dan Romanya’ya kadar nerede bir Nogay varsa, orada hala o eski Altın Orda’nın asil ruhu, bozkırın hür rüzgârı esmektedir!
Yaşasın Nogay Türkleri, yaşasın Türk birliği ve kardeşliği!
Beril Göktuğ