İstanbul'da doğmuş bir çocuk.
Babası işadamı, annesi Endonezya'dan mobilya ithal eden bir hanımefendi. Küçükken o kadar şımarıkmış ki, ailesi dokuz buçuk yıl boyunca onu İsviçre'deki bir yatılı okula emanet etmiş.
Sonra Amerika. Kaliforniya'da iktisat, sonra davranış bilimleri.
Yani ne diyeyim... Bu çocuğun hayatında toprak, tezek, mısır tarlası falan hiç yok.
Otuz yaşına geldiğinde Türkiye'ye döner. Babası tek cümle söyler: "Kendine başka iş bul."
Önce TIR renovasyonuna girer. Olmaz. Otuz dört yaşında bambaşka bir kapıya çalar — hayvancılık.
...
Bursa'nın Karacabey'inde altı bin küsur dönümlük bir arazi alır. Amerika'dan uçakla hayvan getirtir. İlk yedi yıl parasal sıkıntı, uykusuz geceler, hayvancılığı sıfırdan öğrenmek.
Şımarık İstanbul çocuğu, artık sabahın körü ahırda.
Bu ülkede "çiftçilik" deyince akla ne gelir? Genelde hor görülen, "okuyamayanın işi" denen bir meslek. Solakoğlu'nun önünde bambaşka bir yol vardı — babasının parası, yurt dışı diploması, rahat bir masa başı hayat.
O, toprağı seçti.
Bugün çiftliğinde süt verimi dünya ikinciliğine dayanıyor. Mısırda Amerika'daki verim rekorlarına yaklaşmış durumda. Eşi Boğaziçi mezunu, finansı o yönetiyor.
Gençlere anlattığı tek şey şu: "Bu sektör hamallık değil, teknoloji ve bilgi işi."
Bazı insanlar zengin doğar ve rahatı seçer. Bazıları zengin doğar ve yine de en zor, en çok küçümsenen işi seçer — sırf kendi elleriyle bir şey inşa etmiş olmak için.
Hatta şirketi üzerinden Bursa Uludağ Üniversitesi Karacabey MYO’da 6 öğrenciye burs desteği verilmiş.
Karacabey'in tarlaları bunu biliyor.
Kızılırmak Türkü Diyarı