Kapının tokmağında eli...
-Gelebilir miyim? diyor...
Sedirde oturan kayınpederi toparlanıyor...
-Gel kızım diyor...
Eşi kaymakam... görevde... 1 yaşında oğluyla kayınpeder kayınvalide evinde...
Çemişgezek... Bazı yıllar Elazığ, bazı yıllar Tunceli ilçesi...
3000li nüfuslarda...
O mu?... O Şumnu'dan... Bulgaristan...
-Ben diyor... bundan sonra uygun görürseniz alacağım kumaşları gidip çarşıdan, dükkanlardan kendim seçmek istiyorum...
Bakıyor kayınpederi gelinine...
Yeri geldiğinde fuşya rengi rujunu sürüp, 13 pontluk topuklu ayakkabılarını giyip en son moda dopiyesi ile kocasının yanında protokolde yerini alan, yeri geldiğinde hayatında Çemişgezek'e gelinceye dek görmediği şalvarı ayağına takip küreği omzuna vurup, çeltik tarlası sulayan gelinine... uzun uzun bakıyor...
-Yarın gidelim diyor...
Neden yok... Niçin yok...
Teşekkür edip çıkıyor odadan...
Herkes şaşkın...
Sert bakışlı Irfan Efendi evet demiş...
Evet demiş...
Duydun mu ? evet demiş...
Sadece kumaşçılara değil...
kasaba, fırına, nalbura, tuhafiyeye de uğruyorlar...
Herkes şaşkın...
Bakışmalar...
Konuşmalar...
O gün değişik bir gün sanki...
Görenler görmeyenlere, duyanlar duymayanlara anlatıyor...
Üç beyin gelini çarşıda...
Ve yine o günden sonra çarşıya gitmek ilçede yaşayan diğer kadınlar arasında da yaygınlaşır oluyor...
Bu işe en çok top top kumaşları ilçenin bir ucundan bir ucuna sırtlarında taşıyan satıcılar seviniyor gibi...
Yıllar yıllar geçiyor...
Torunu soruyor...
-Kimsen yokmuş... korkmadın mi tek başına olmaktan Çemişgezek'te?...
-Hadi ordan kimsem yokmuş...
Beybabam vardı, hanımannem vardı, hanımyengem vardı, abim vardı, kardeşim vardı, yeğenlerim vardı...
Ne korkacakmışım?...
Eşinin ailesini iki kolu, bir yüreği ile sımsıkı saran yabancı gelin...
Torununa eş ailesinin el olmadığını öğreten yabancı gelin...
Eski köye yeni adetler getiren yabancı gelin....
Beniiiim...
Benim anneannem....
Bir Sabriye Sultan geçti bu dünyadan...
Seçme ve seçilme hakkını sonuna dek kullanan...
Dağ gibi bir cumhuriyet kadını...
SERAP GÜVENER 2026