Önce babayı itibarsızlaştırdık. Evde söz sahibi olmasını, çocuklarına rehberlik etmesini, ailesinin direği olmasını küçümsedik.
Sonra anneliği sadece güçlü görünmek, her şeyi tek başına yapmak ve kimseye ihtiyaç duymamak zannettik. Oysa aile, birinin diğerine üstünlük kurduğu değil, herkesin birbirine destek olduğu yerdir.
Ardından çocukları kendi hâline bıraktık. Terbiyeyi okula, ahlakı topluma, sorumluluğu başkalarına yükledik. Sınır koymayı baskı, saygı beklemeyi eski kafalılık, büyüğün sözünü dinlemeyi de gereksiz gördük.
Sonra dönüp baktık ki çocuklar bizi dinlemiyor, eşler birbirine tahammül edemiyor, anne babalar evlatlarıyla iletişim kuramıyor.
Peki, bütün bunlar nasıl oldu?
Hepimiz biraz kendimize, biraz birbirimize bakmalıyız. Çünkü aileyi zayıflatan yanlışlar, çoğu zaman gündelik hayatın içinde normalleştirdiğimiz davranışlarla başlıyor.
Bir ülkenin geleceğini zayıflatmak istiyorsanız önce ailesinin bağlarını zayıflatırsınız. Çünkü aile, toplumun temelidir.
Baba değersiz değildir, anne yalnızca yük taşıyan kişi değildir, çocuk da başıboş bırakılacak bir birey değildir. Her birinin aile içinde sorumluluğu, hakkı ve yeri vardır.
Bizim ihtiyacımız olan şey kadınla erkeği karşı karşıya getirmek değil; birbirine saygı duyan eşler, evladına rehberlik eden anne babalar ve sevgiyle birlikte sınır da öğrenen çocuklar yetiştirmektir.
AİLEYİ KURTARMAK İSTİYORSAK ÖNCE EVİMİZDEKİ DİLİ, DAVRANIŞLARIMIZI VE SORUMLULUKLARIMIZI DÜZELTMELİYİZ.
Sizce bugün Türk ailesinin en büyük yarası nedir?
Buketkuzay