2007 yılıydı. Afrika’da iç savaşın yoğun olduğu Sudan’ın Nyala kentindeki Türk hastanesine başhekim olarak gitmeden bir gün önce Sıhhiye’deki parti binamızın üçüncü katındaki Muhsin Başkanımın yanına uğradım.
O gün parti çok kalabalıktı. İçimden “Acaba dün haberim olmadan seçim oldu da millet bizi iktidara mı taşıdı?” diye de geçirerek güldüm.
Birinci kattaki toplantı odasında bekleyenleri, merdivende bekleşenleri, üçüncü kattaki toplantı odasında oturanları ve çoğu Türk dünyasından geldiği belli olan delegasyon heyetlerini görerek ve bu kadar kalabalığın içinden geçerek özel kalemin yanına yaklaştım.
Ona usulca ‘’Ben Sivas’tan Dr. Halil Kol. Yarın yurtdışı görevime gideceğim. Gitmeden önce başkanımla helalleşip bir emri var mı diye sormaya gelmiştim. Ama görüyorum ki bugün çok kalabalık ve bir de ben başkanımı meşgul etmeyeyim. Siz başkanımı bilgilendirin, selamlarımı iletin lütfen’’ dedim.
Sivas’tan gelen kim olursa olsun onunla ilgilenmeyi görev bilen başkanımın Özel kalem müdürü, bana ‘’Hocam lütfen az durun ben Muhsin Başkanımı bilgilendireyim sonra…” dedi ve daha cümlesini tamamlamadan Muhsin Başkanımı aradı.
Muhsin Başkanım, “içeri gelsin” demiş. O kadar insan varken beni hemen içeri çağırmasının nedenini biraz sonra anlayacaktım. Odaya girdiğimde benden başka beş kişi daha vardı. Oturmamı söyleyince de oturdum. Onların neler konuştuklarını anlamak için onları sessizce dinlemeye başladım. Görüşmesi biten çıkıp gidiyordu. Sonuncu kişi, Sivas’tan tanıdığım, aşırı sol görüşlü olup yıllarca o görüştekilere maddi, manevi hizmet etmiş biriydi. O konuşmaya başladı.
’’Başkanım malum benim petrol istasyonlarım, fabrikalarım var. Sivas’ta ekonomi zor. Banka müdüründen kredi istedim ama zıt görüşlüyüz diye vermek istemedi, bize Sivas’ta ekmek yedirmek istemeyenlerle mücadele ediyoruz. Bu krediyi alamazsam onlarca işçim ve ben sıkıntı çekeceğiz. Bu konuda yardım isteyeceğim son durak olarak size geldim. Bize yardımcı ol başkanım’’ dedi.
Muhsin Başkanım bu kişinin konuşmasını dikkatlice dinledikten sonra bir genel müdürü arayarak konuyu derhal inceleyip geri dönüş yapmasını beklediğini belirtti. Çok kısa bir süre sonra kredi onayı ile ilgili inceleme ve kredi onayı genel müdür tarafından Muhsin Başkanıma bildirildi.
Bütün bunlar beş altı dakika içinde olmuştu ve ben de bu sürede içinde o adama hiç de sevimli olmayacak şekilde dik dik ve aynı canını almaya hazır bir cellat gibi bakmıştım. Neyse kredi onayını alan o sol görüşlü zat neşe ve minnet ile odadan çıkınca Muhsin Başkanımla baş başa kaldık. Muhsin Başkanım bana hemen
-Doktor niye adama öyle canını alacakmış gibi baktın?, diye sordu.
-Başkanım siz tanıyor musunuz bu adamı?
-Doktor sen Gelibolu’dan geleceksin, bu adamları tanıyacaksın da ben gönlümü verdiğim Sivas’ın adamını mı tanımayacağım?
-Estağfirulllah başkanım. Haddimi aştıysam bağışlayın. Demek bu adamın aşırı solcu olduğunu biliyorsunuz ve bu adama yardımcı oldunuz.
-Evet doktor.
-Peki niye yardımcı oldunuz, başkanım?
-Bak doktor, o adam sanıyor musun ilk bana geldi… Bizim biçarelerin son kapısı olma çabamız ahlakımızdan ve dinimizden kaynaklıdır. Kötü olana biz de kötü olursak sonra Allaha nasıl hesap vereceğiz?
Haklıydı. Nefis terbiyesi yapmış birinin karşısında ne kadar küçük ve nefsimin esiri olarak kalmıştım. Çok utandım. Öyle kolay Muhsin Başkan olunmuyordu. Bunu bir kez daha anladım. (Dr. Halil Kol)

(Kaynak: Benim Muhsin Başkanım Haz.: Ömer Ağdoğan, Yesevi Yay. Sivas -2025) Показать