İbrahim Arıkan...
Sorgun'un Salur köyünde okul yoktu.
Bir çocuk, dokuz yaşında, her sabah komşu köye yürüyerek gitti — sırf harf öğrenebilsin diye.
O çocuğun bir de konuşma engeli vardı. Öğretmen okuluna başvurduğunda kapı yüzüne kapandı; o yıllarda böyle bir "kusuru" olanı almazlardı içeri.
Bir öğretmen çıktı ortaya. İsmet Dolay. Kalktı, kefil oldu. "Bu çocuk okur" dedi.
Sonra ne oldu, biliyorsunuz.
Ankara'da öğretmen okulunu birincilikle bitirdi. Fizik, matematik. Yıldız Teknik'te asistanlık. 1972'de eline geçen küçük, borç batağındaki bir dershaneyi aldı. On yıl sonra Almanya'da gördüğü bir modeli Türkiye'ye taşıdı — bugün adını herkesin bildiği bir kargo şirketi oldu bu.
Yani mesele para kazanmakla bitmedi.
Sekiz yıl boyunca dünyayı dolaştı, kırk kişilik bir bilim ekibi topladı. 1996'da bambaşka bir eğitim modeliyle bir okul açtı. O okul büyüdü, üniversite oldu. Kuşaklar boyu binlerce öğrenci, o sistemden geçerek okudu — kimi burslu, kimi hiç imkânı olmayan bir aileden.
Şimdi asıl anlatmak istediğim şey bu değil.
Yıllar sonra, adam artık holdinginde on beş bin kişiyi çalıştıran bir isimdi. Ama unutmadı. O öğretmenin — kefil olan, "bu çocuk okur" diyen — bir heykelini yaptırdı. Önce kendi arazisine dikti. Sonra okulunun bahçesine taşıdı.
Düşünün bir an: köyünde okul olmayan bir çocuğun kurduğu okulların bahçesinde, onu okutan öğretmenin heykeli duruyor.
2016'da, 75 yaşında aramızdan ayrıldı.
Bazı insanlar zengin olur, unutulur. Bazıları da geldiği yeri, elinden tutanı hiç unutmaz — ve arkasında sadece şirket değil, bir minnet bırakır.
Salur köyü bu ülkeye neler vermedi ki...
Kızılırmak Türkü Diyarı