Qonşu kabardinlilər və osetinlərin bəyləri, uzdenləri və aldarları olsa da, kiçik, lakin azadlığı sevən inquşlar bəyər və ya zadəganlar tanımırdılar, özlərini inquş xalqının ağsaqqallar şurası vasitəsilə asanlıqla və sadə şəkildə idarə edirdilər.
Bu günə qədər bu uca keçmişi ilə fəxr edən inquşlar qədim zamanlarda Dağıstandan gələn bir səyyahın bir inquşu ziyarət etməsi haqqında qədim bir nağıl danışırlar. Nahar zamanı qonağın dəfələrlə "bek" sözünü işlətdiyini eşidən inquşlar ondan mənasını soruşdular. Qonaq izah etdi və öz növbəsində inquşlardan bəyləri və şahzadələri haqqında soruşdu. İnquşlar arasında ağaların olmadığı barədə qürurlu cavabı eşidən qonaq olduqca təəccübləndi və həyəcanla soruşdu:
"Əgər ağasız yaşayırsınızsa, siz kimsiniz?" "Biz?" inquşlar təkrarladı. "İndi izah edəcəyəm. Bəkdən daha yüksək kimsə varmı?"
"Əlbəttə ki, var..." ləzgilər təəccüblə kəkələdi.
"Kim?"
"Oh... Böyük bir insan. Xan özü."
"Bəs ondan daha yüksək kim var?"
"Bəli. Amma uzaqda... Padşah özü..."
"Deməli..." inquş məmnun halda dedi.
"Bəs Padşahdan daha yüksək kimsə varmı?"
"Padşahdan daha yüksək kim ola bilər? Yalnız Allah və Məhəmməd Peyğəmbər."
"Ah... Sənin Padşahın bizimlə eynidir. Bizim də ondan daha yüksək kimsəmiz yoxdur, Allahdan başqa..."
Köhnə bir inquş əfsanəsi belə deyir.
Hacı-Murat Muguev. İnquşetiya: Esselər. Səhifələr 21-22. Moskva: Federasiya Nəşriyyatı. 1931.
Alan Bobkhoev