Bundan tam 33 yıl önce kazanılan bir zafer bu.
Türkiye'den savaşa katılan ilk 33 kişiye bir selam çakar gibi sanki...
Hepimiz böyle bir günü kutlamak için canhıraş paylaşımlar yapıyoruz; profillerimizi Abhazya bayrağıyla donatıyoruz...
Öyle de olmalı.
Yok sayılmayacak kadar kıymetli, eşsiz bir zafer bu çünkü...
Peki, koca bir yılda 365 gün 6 saat var...
Kaç gününde dönüp kendimize soruyoruz:
"Ben bugün Abhazya için ne yaptım?" diye...
Savaş gördü benim ülkem. Efsane komutanın dediği gibi, "en nitelikli nüfusunun çoğunu" bu savaşta kaybetti.
Üzerine 10 yıl ambargo yaşadı, her türlü yokluğu gördü ama şartlar ne olursa olsun asla pes etmedi...
Abhazya'ya ilk gittiğimde, Sohum sahilinde yürürken bu tılsımlı ülkenin hüznü kaplamıştı içimi.
Bugün bana "Abhazya'yı tek bir cümleyle anlat" deseler;
"Yaralı ama dimdik ayağa kalkmış onurlu bir asker!" derdim.
Onların tek istediği özgür bir vatandı.
"Hayalperest" dediler onlara, "Rambo" dediler...
Onlar, iki mermi sesi duysa kaçacak olanların hiçbirini dinlemediler.
İşte bu yüzden dedik: Çocuklarınızın adını Vedat koyun.
Hanefi koyun, Bahadır koyun.
Bu kutlu güne yakışır şekilde Zafer koyun...
Hiçbir şeyden korkmayan, gözü pek Efkan'a benzesin isterseniz Efkan koyun...
Adları unutulmaz,
silinmezse anıları,
bir nebze de olsa ödeyebiliriz belki haklarını...
Evden bir hava alıp geleceğiz diye çıktı çoğu,
çoğu ailesine, ''vatana yangın düştü, biz gidiyoruz'' demedi.
Bizim çocuklar onlar.
Hala çoğu aramızda, tarihi savaşın en yakın canlı tanıkları...
Havaalanında gazeteci kılığındaki kişiler peşlerine takılınca "Biz basketbol kafilesiyiz" diyen;
"Bu boyla mı?" sorusuna da "Ben malzemeciyim, oradakiler de takım arkadaşlarım " cevabını veren Agrba Hicabi...
Keöçba Özgür, Argun Arda, Aşba Olcay, Çuğyipa Sezgin...
Basayev'e benzerliğiyle şaşırtan Barçın Ahmet ve onun memleketlisi Thamzakua Sedat ile Akucba Okan...
Gruba durmadan biraz muzip, biraz argo hikâyeler anlatıp neşe katan Cakuva Muzaffer ve amcaoğlu Cakuva Özcan...
Thastokua Aslan, Ardzınba Tayfun, Aşba Olcay, Keöçba Ümit...
Öldü sanılıp başında aylarca nöbet tutulan ama her seferinde hayata dört elle sarılan Liguaşe Zahit ve Aşamba Osman...
Kutarba Erkan, Yalçın Badze, Sjaje Mehmet, Agrba Rıdvan, Kilba Burhan...
Tamş'ta canını hiç düşünmeden ortaya koyan Kanceşu Turhan...
Kuaçaa Kâzım, Cegem Kudret, Şora Vedat...
Ve grubun en küçüğü Takh Canberk...
Unutmamalı...
Unutulmamalı!
Kopsirgen Bahtiyar, Butba Nizam, Dzohua Münir, Aşharıva Resul...
Argun Nejat, Abıgba Erkal, Dzuhba Yılmaz, Ayüıdzba Ender...
Daha yirmili yaşlarındayken ömrünü bu vatana adayanlar unutulmamalı, unutmamalı...
"Abhazya hiç de küçük değilmiş!" diyen Agos İmdat abi...
Tsugba Hacarat, Atrışba Yavuz, Atrışba Muharrem...
Açüdzba Ergün, Kuadzba Yavuz, Mıd Erdoğan...
Yakışıklılığıyla nam salmış Lazariya Ercüment, köylüleri Aşba Bekir ve Ali kardeşler...
Unutulmamalı, hiç unutulmamalı...
Saymaya devam edelim bizim deli fişekleri...
Gogua Soner, Khutaba Ünal, Hapat Esef...
Abhazya'ya ilk dönüp yerleşen, diasporanın karizması Akucba Cezmi ve kardeşi Necmi...
Tukyipa Muhammet, Trako Aydın, Ayuıdzba Saim ve Sinan kardeşler, Hraça Gürcan...
Ayrılmaz altılının parçası Akoyba Ahmet,
Elinde bazen gitarı bazen tüfeğiyle canını hiçe sayan Çüılakhua Erhan...
Vardaniya Seyfettin, Bganba Alper, Agrba Ferit...
Çkuva Ersin, Halbat Nadir, Ajüınd Şendoğan...
Şamil Bölüğü’nden hafızamda kalanları yazdım ben... (Listeyi yorumlara ekleyeceğim) Eksiklerim varsa bu yazıda, af ola.
Grubun moralini ve motivasyonunu ayakta tutan o koca abi, Chkotua Oktay...
Abhaz halkının kanayan yarasına pansuman olmaya koşan güzel yürekli insanlar; senede bir gün de olsa adınız saygıyla anılsın.
Gelecek kuşaklar bilsin sizi;
bilsin bu zaferin öyle kolay kazanılmadığını...
En çok sizin gününüz bugün,
Ayaıra / Zafer Bayramımız kutlu olsun.
Bize bıraktığınız bu miras her şeyden kıymetli...
SİNEM ÖZKAN OĞUZ