Yaş, qəhvəyi bir baş metal dayaq altında yellənirdi. İtin pəncələri polada dəyir və arxasında su üfüqə qədər uzanırdı. İşçilərdən biri göyərtəyə uzandı və sarı ipi endirməyə başladı.
Yuxarıdan baxanda çox kiçik görünürdü. İp diqqətlə bədənə doğru yönəldildi, bir neçə əl eyni anda dartdı və yaş xəz dayaq boyunca qalxmağa başladı. Bir az daha və it özünü dəmir göyərtədə tapdı, burada pəncələri ilk dəfə sabit bir səth hiss etdi.
Ən yaxın sahil təxminən 220 kilometr uzaqda idi. Bu məsafə dərhal xilasetməni əfsanəyə çevirir: sanki heyvan qurudan çıxıb bütün məsafəni üzüb. Amma heç kim onun marşrutunun mənbəyini görmədi. İtin tapıldığı yer məlumdur. Qalan hər şey sual işarəsi ilə başlayır.
İtlər üzmək bacarırlar, amma üzmək qabiliyyəti belə bir yolu üzə biləcəyini sübut etmir. O, gəmidən düşə, cərəyana düşə və ya platformaya daha yaxın yerdən səyahətinə başlaya bilərdi. Bu nəzəriyyələrin heç biri təsdiqlənə bilmədi. Bu inanılmaz dözümlülük hekayəsi başlanğıcsız qalmalıdır.
Platformada itə su verildi və onun üstü örtüldü. Sarı ip yaxınlıqda, artıq yararsız vəziyyətdə idi. İşçilər müəyyən bir nöqtədə müəyyən bir bədəni xilas etmişdilər - bu, sirri azaltmır. Əksinə: təsadüfi bir baxış müşahidə olunan həyatı boş dənizdən ayırdı.
Biz möcüzələri kilometrlərlə ölçməyə meylliyik. Bunu təkrarlamaq daha asandır, daha təəccüblüdür, qeyri-mümkün üzməyə inanmaq daha rahatdır. Amma dürüstlük də burada qurtuluşun bir hissəsidir. 220 kilometr quru torpağın nə qədər uzaqda olduğunu göstərir, pəncələrin nə qədər su keçdiyini deyil.
İt platformada dəsmal içində uzanmışdı, üfüq torun kənarına doğru hərəkət edirdi. İndi dəniz onun ətrafında deyil, çöldə idi. O, səyahətin başlanğıcını, müddətini və səbəbini qoruyub saxlayırdı. İp bu hekayəyə son qoydu, amma sirri açmadı.
Aleksandr Bespoldenov