(1864–1918) Elə həmin gün Moskvanın Petrovski Parkında ilk ictimai edamlardan birinin atəş səsləri eşidildi. Bir qrup keçmiş çar nazirləri, yepiskop Efrayim və bolşeviklər üçün paytaxtda ən çox nifrət edilən keşiş, protokeşiş İoan Vostorqov edam yerinə gətirildi.
O, parlaq bir ziyalı, görkəmli missioner və qorxmaz vaiz idi. Yeni hökumət ondan o qədər qorxurdu ki, çünki fərmanlarla əlindən alına bilməyən bir şeyə - məhdudiyyətsiz səlahiyyətə və insanların zehni üzərində mütləq nəzarətə sahib idi. Başqaları rejimlə danışıqlar aparmağa, susmağa və ya qaçmağa çalışarkən, İoan Ata Müqəddəs Vasilil Katedralının minbərində dayanaraq baş verənləri açıq şəkildə şeytanpərəstlik və millətin mənəvi intiharı adlandırdı. O, öldürüləcəyini bilirdi və şüurlu şəkildə ölümə getdi.
Kütləvi məzarlığın kənarında güclərindən zövq alan cəlladlar kinayə ilə məhkum edilmiş kişilərə son sözlərini deməyə icazə verdilər. Onlar göz yaşları, isteriya, siyasi şüarlar və ya mərhəmət diləmək gözləyirdilər. Bunun əvəzinə, İoan Ata irəli addımladı və bütün edam ssenarisini alt-üst edən bir şey etdi.
O, məhkum edilmiş nazirlərdən diz çökmələrini istədi. Tüfənglərinin lülələrinin qarşısında dayanan keşiş ucadan, sakit bir səslə qısa bir rekviyem duası oxudu - onlar və özü üçün. Sonra ağlayan hər bir məhkum kişiyə yaxınlaşdı, onları qucaqladı, öpdü və əbədiyyətə keçidləri üçün onlara xeyir-dua verdi. Heyrətlənmiş atəş dəstəsinə tərəf dönərək İoan Ata dedi: "Mən hazıram".
Yayım səsi eşidildi. İoan Vostorqov qatillərinə qələbələrinin dadını çıxarmaq üçün heç bir şans vermədi. O, öz edamını mütləq mənəvi qələbəyə çevirdi və birdəfəlik sübut etdi ki, fiziki sağ qalmaqdan daha çox imana dəyər verən insan toxunulmaz olur.
Onun bədəni məhv edilə bilər, amma ruhu diz çökdürülə bilməz.
TEREF