İslam ölkələrindən çıxıb Avropaya və Qərbə can atırlar. Orada daha yaxşı həyat, daha çox azadlıq və pul axtarırlar. Amma qəribə bir paradoks yaranır: özləri qaçdıqları sistemin bəzi dəyərlərini məhz gəldikləri ölkələrə gətirmək istəyirlər.
Onlar Liviyada bədbəxtdirlər.
Mərakeşdə bədbəxtdirlər.
İranda bədbəxtdirlər.
İraqda bədbəxtdirlər.
Yəməndə bədbəxtdirlər.
Əfqanıstanda bədbəxtdirlər.
Pakistanda bədbəxtdirlər.
Suriyada bədbəxtdirlər.
Livanda bədbəxtdirlər.
Bəs harada xoşbəxtdirlər?
Avstraliyada xoşbəxtdirlər.
Kanadada xoşbəxtdirlər.
İngiltərədə xoşbəxtdirlər.
Fransada xoşbəxtdirlər.
İtaliyada xoşbəxtdirlər.
Almaniyada xoşbəxtdirlər.
İsveçdə xoşbəxtdirlər.
ABŞ-da xoşbəxtdirlər.
Norveçdə xoşbəxtdirlər.
Niderlandda xoşbəxtdirlər.
Danimarkada xoşbəxtdirlər.
Əslində, onlar İslam ölkəsi olmayan hər bir ölkədə xoşbəxt, İslam ölkəsi olan hər bir ölkədə isə bədbəxtdirlər.
Bəs kimi günahlandırırlar?
İslamı yox.
Öz liderlərini yox.
Özlərini yox.
Onlar xoşbəxt olduqları ölkələri günahlandırırlar.
Sonra isə həmin ölkələri özlərinin gəldikləri ölkələrə — bir vaxtlar bədbəxt olduqları ölkələrə — bənzətmək istəyirlər.
Elvira Aliyeva