Bir gün bir kişi özünü ölüm təhlükəsi ilə üzləşdiyini gördü. Vəhşi bir aslan onu təqib edirdi. Yırtıcıdan qaçan kişi dərin bir quyuya çatdı və başqa çıxış yolu görməyərək ipdən tutub aşağı endi.
Lakin quyunun dibinə baxanda çənələri açıq olan nəhəng bir timsah gördü və o kişinin yıxılmasını gözləyirdi.
O, geri də qalxa bilmədi - qəzəbli aslan onu orada gözləyirdi.
Kişi özünü iki ölüm təhlükəsi arasında tapdı: yuxarıda aslan, aşağıda timsah.
Qaçmaq ümidi ilə bütün gücü ilə ipdən yapışdı. Lakin tezliklə başqa bir şey gördü: iki siçan - biri ağ, biri qara - ipi gəmirməyə başlamışdı.
Ağ siçan günü, qara siçan isə gecəni simvolizə edirdi. Gündüz gecəni, gecəni gündüzü və zaman onlarla birlikdə keçirdi. İp incəldi və kişinin ömrü qısaldı.
Və birdən, yaxınlıqda bir pətək gördü. Ondan şirin bal damcıları yavaş-yavaş süzülürdü.
Kişi balı götürməyə əl atdı. Arılar onu sancdı, təhlükələr ətrafda qaldı, ip qırılmağa davam etdi, amma o, yenə də başqa bir şirin damla tutmağa çalışdı.
Həmin anda o, yuxarıdakı aslanı, aşağıdakı timsahı və ipi gəmirməyə davam edən siçanları demək olar ki, unutdu.
Onun diqqəti yalnız bir neçə damla balda idi.
İnsan həyatı da belə keçir.
Şir bizi təqib edən təhlükələri və sınaqları təmsil edir.
Timsah insan həyatının qaçılmaz sonunu təmsil edir.
İp insanın yapışdığı həyatın özünü təmsil edir.
Ağ və qara siçanlar həyat səyahətimizi tədricən qısaldan gündüzü və gecəni təmsil edir. Bal — dünyəvi zövqlər, sərvət və müvəqqəti sevinclər, insanlar bəzən ən vacib olanı unudurlar.
İnsanlar həyata yapışırlar, amma çox vaxt bir neçə damla bala görə onun mənasını unudurlar.
Zaman daim keçir. Buna görə də, təkcə həyatın şirinliyindən zövq almaq deyil, həm də niyə yaşadığımızı xatırlamaq vacibdir.
Emil Hüseynov