1800-cü illərin əvvəllərində, sivilizasiya ritorikası arasında, ağlar sülh masasına oturmağa hazırlaşarkən, yerli Amerika qəbilə lideri yolda şahidi olduğu tək bir səhnə ilə bütün bu təkəbbürlü diplomatik teatrı darmadağın etdi. Müdafiəsiz bir uşağa əl qaldıran bir icma ilə sülh və etibarın qurula bilməyəcəyini görüb arxasını çevirdi və getdi.
Bu mövqe diplomatik etirazdan daha çox idi; bu, ekzistensial mənəvi manifest idi. Yerli Amerika lideri qarşı tərəfin texnoloji üstünlüyünə deyil, onun mənəvi səviyyəsinə baxırdı. Cəmiyyətin əsl xarakteri dəbdəbəli müqavilələrdə və ya ordularda deyil, ən həssas üzvünə - uşağına necə münasibət göstərməsində gizlənir. Uşaqlara qarşı zorakılığı təbii hesab edən bir zehniyyətin sülh vədinə sadiq qalmasını gözləmək sadəlövhlükdür.
Uşağın döyülməsini sülhə qarşı aşılmaz bir maneə kimi görən bu anlayış hələ də bəşəriyyətin çatmalı olduğu ən təmiz ədalət astanasıdır.
Paloetos