Varlığımızla ilgili en şaşırtıcı gerçeklerden biri şu:
Evren, fiziğin izin verdiği çok özel bir bölgede bulunuyor gibi görünüyor.
Bazı temel fiziksel özellikleri yeterince değiştirdiğinizde sonuçlar zincirleme biçimde değişiyor.
Örneğin kütleçekimi çok daha güçlü olsaydı yıldızlar daha küçük ve daha kısa ömürlü olabilirdi.
Çok daha zayıf olsaydı galaksilerin ve yıldızların oluşması daha zor hale gelebilirdi.
Güçlü nükleer kuvvet ile elektromanyetik kuvvet arasındaki denge değişseydi, yıldızların içinde karbon ve oksijen gibi elementlerin üretimi bambaşka olabilirdi.
Bir başka büyük gizem ise kozmolojik sabit.
Evrenin hızlanan genişlemesiyle ilişkili olan bu değer, kuantum alan teorisinin basit beklentileriyle karşılaştırıldığında olağanüstü derecede küçüktür.
Eğer vakum enerjisi çok daha büyük ve pozitif olsaydı, madde daha galaksiler oluşmadan birbirinden uzaklaşabilirdi.
Erken evrendeki küçücük yoğunluk dalgalanmaları da kritik öneme sahipti.
Bugün gördüğümüz galaksiler, yıldız kümeleri ve büyük kozmik yapılar bu küçük dalgalanmalardan doğdu.
Bu dalgalanmalar çok daha küçük olsaydı evren büyük ölçüde yapısız kalabilirdi.
Çok daha büyük olsaydı ise aşırı yoğun, çok daha şiddetli bir kozmik yapı ortaya çıkabilirdi.
Fizikçiler ve filozoflar bu durumu fine-tuning, yani “ince ayar” problemi olarak tartışıyor.
Ancak önemli bir nokta var:
“İnce ayarlı görünüyor” demek, “bilinçli olarak tasarlandı” demek değildir.
Bilim bugün bu değerlerin neden tam olarak böyle olduğunu bilmiyor.
Olası açıklamalar arasında daha derin fizik yasaları, antropik seçilim, çoklu evren modelleri ve bazı ince ayar iddialarının gerçekte sanıldığından daha az hassas olabileceği fikri bulunuyor.
Hiçbiri kesin olarak kanıtlanmış değil.
Ama gerçek şu:
Atomların, yıldızların, gezegenlerin ve sonunda evreni sorgulayabilen canlıların ortaya çıkması, belirli bir fiziksel düzen içinde gerçekleşti.
Kuralları yeterince değiştirin…
Evren yine var olabilir.
Ama büyük olasılıkla bizim bildiğimiz evren olmazdı.
Hayatta En Hakiki Mürşit İlimdir