Deyirlər ki, Yaponiyada kiçik uşaqlar çox vaxt birinci sinifdən başlayaraq, məktəbə təkbaşına piyada getməyə başlayırlar.
Bizə bu, qeyri-adi görünür: böyük bir çantası olan kiçik bir uşaq küçə ilə gəzir, yolu keçir, qatara və ya avtobusa minir və məktəbə gedir. Bu necə ola bilər?
Amma bu, onların sadəcə hazırlıqsız yola salınması demək deyil. Əvvəlcə valideynlər uşağı ilə eyni yolu dəfələrlə gəzirlər: svetoforları, piyada keçidlərini, avtobus dayanacaqlarını və təhlükəli yerləri göstərir və xüsusilə diqqətli olmaq lazım olan yerləri izah edirlər.
Şəhər mühitinin özü də vacibdir. Böyüklər məktəblərdə növbətçi olur, könüllülər piyada keçidlərində dayanırlar və qonşular və mağaza işçiləri məhəllələrindəki uşaqları görkəmindən və adından tanıyırlar.
Uşaq tək gəzir, lakin onların ətrafında gizli bir dəstək sistemi mövcuddur. Könüllülər, polis əməkdaşları və valideyn-müəllim assosiasiyalarından olan valideynlər çətin yol ayrıclarında növbətçilik edirlər. Onlar uşaqlara yolu keçməyə kömək edirlər.
Yapon mədəniyyətində bu, müstəqilliyin inkişafının bir hissəsi hesab olunur.
Uşaq kiçik bir gündəlik marşrut üçün məsuliyyət daşımağı öyrənir: vaxtında getmək, diqqəti yayınmamaq, qaydalara riayət etmək və yolda diqqətli olmaq. Buna görə də, bu ənənə böyüklərin laqeydliyi ilə bağlı deyil. Əksinə: böyüklər uşağın müstəqil şəkildə öhdəsindən gəlməsinə imkan verən şərait yaradırlar. Onlar uşaqlar üçün hər şeyi etmirlər, amma onları köməksiz qoymurlar da.
Bəzən qayğı göstərmək, uşağın əlini sona qədər tutmaq demək deyil, ona müstəqil gəzməyi öyrətmək deməkdir. Bu isə, uşağın gələcəyi üçün bir mayakdır.
Есмира Шукурова