1954-cü ildə mənim iyirmi, o otuz yaşım var idi. Sonuncu filmdə mənim altmış, o isə yetmiş yaşıında idi. Bu rəqəmlər arasında hələ heç kimin aça bilmədiyi bir sehr var.
İnsanlar bizdən soruşurdular: "Nəsə münasibətiniz varmı?" Çiyinlərimizi çəkdik. Marçello bir dəfə bir jurnalistə dedi: "Ən uzun münasibətim olan qadın Sofiyadır. 1954-cü ildən bəri." Və sonra əlavə etdi: "Aramızda heç nə yox idi. Bunu "dostluq" adlandırmaq çox bayağıdır. Bu, tamamilə başqa bir şeydir."
Anası Sinyora İda məni şam yeməyinə dəvət edərdi: "Sofi, sabah dovşan yeməyi yeyəcəyik." O, iki otaqlı mənzildə yaşayırdı, varlı kimi davranmırdı və oğlu ilə fəxr edirdi. Marçello mükafat alanda diplomu çərçivəyə salıb qonşulara göstərirdi. Amma onun işləri ilə bağlı narahat idi. Və münasibətimizi bəyənirdi. Əgər onu filmdə başqa bir aktrisa ilə görsəydi, "Sofiya ilə dalaşdın?" deyərdi.
Məşq etmədik. Sadəcə çəkiliş meydançasına getdik və işlədik. Əvvəlcə De Sika bizi başa düşdü, sonra Risi, Skola, Vertmüller, Altman rolları öz üzərlərinə götürdülər. Bir-birimizi o qədər yaxşı tanıyırdıq ki, rol üçün özümüz olmaq kifayət idi. "Sofi, gedək?" - və getdik.
Sirr? Təbiilik. İtaliyanı göstərdik - bəzən kasıb, bəzən də təkəbbürlü. Tamaşaçılar özlərini tanıdılar. Bizim stilimiz "İtalyan həyat tərzi" adlanırdı - istehzalı, təmkinli, nikbin. Xoşbəxt idik və bu, belə hiss olunurdu.
Marçello dedi: "Mən dostlara, təbiətə, yaxşı yeməyə, işə inanıram." Film çəkmədən özünü "bayraq dirəyi olmayan bayraq" kimi hiss edirdi. Mən isə əksinə, həyatımı ssenari kimi qururam. O, diqqətsiz idi, etiraf edirdi: "Kimsə mənim oduma yanacaq tökməlidir, əks halda sönəcək."
O, səthi hesab olunurdu. Bəs onun yerində kim bu cür müzakirəyə bu qədər asanlıqla dözə bilər? Mənim üçün oyun hisslərimi üzə çıxarmaqdır. Onun üçün isə bu, başqalarının həyatına müdaxilə etmədik, dedi-qodulara dözmədik. "Latın sevgilisi" etiketi onu qəzəbləndirdi. "Bəzi insanların məndən daha böyük sevgi hekayələri var", - deyə o, rədd etdi. Sofiya Loren: "Dünən, Bu gün, Sabah. Mənim həyatım."
Alexandra Micura