Tell Asmar heykelleri, Mezopotamya’nın Erken Hanedanlık Dönemi’ne, yaklaşık MÖ 2900–2600 yıllarına tarihlenen ve günümüzde Irak’ta bulunan önemli Sümer sanat eserleridir. Özellikle iri ve son derece belirgin gözleriyle dikkat çeken bu heykeller, ellerini göğüslerinde birleştirmiş dua eden insanları tasvir eder. Heykellerin büyük gözleri, sanatçının anatomik gerçeklik arayışından çok dini ve sembolik bir anlayışın ürünüdür.
Mezopotamya inancında insanın tanrılar karşısındaki temel görevlerinden biri ibadet etmek ve onlara bağlılığını sürdürmekti. Tell Asmar heykelleri de tapınaklara adak olarak bırakılıyor, kişiyi sembolik olarak temsil ederek onun yokluğunda bile tanrı karşısında dua etmeye devam ettiği düşünülüyordu. Bu nedenle gözlerin büyük ve tamamen açık biçimde işlenmesi, tanrıya sürekli yönelmiş dikkatli ve uyanık bakışı ifade ediyordu. Heykellerin ellerini dua eder biçimde birleştirmesi de bu anlamı güçlendiriyordu.
Gözlerin içine deniz kabuğu, siyah taş ve bazı örneklerde lapis lazuli gibi farklı malzemelerin yerleştirilmesi, heykellerin bakışlarını daha da canlı ve etkileyici hâle getiriyordu. Böylece taş heykel, yalnızca bir insan görüntüsü olmaktan çıkarak tanrı karşısında sürekli duran ve ibadet eden bir figüre dönüşüyordu. Tell Asmar heykellerindeki büyük gözler bu nedenle Sümer sanatında ibadet, dikkat, bağlılık ve tanrıyla sürekli ilişki fikrinin en çarpıcı sembollerinden biri olarak kabul edilir.
Birgül Filiz Aytar