Adım Haşim JEANSEN. 19 yaşındaydım, papaz asistanıydım.
Kız kardeşim bir Türk’le evlendi ve Müslüman oldu. Kendisine İslam’ın doğru olmadığını söyledim. Bir kitapçıya gittim ve almanca bir Kur’an aldım. Kur’an’ı okuyup kardeşime onun yanlışlarını göstermek istedim.
Kur’an’ı okuyup onun yanlışlarını bulacaktım fakat daha 3 sayfa okumuşken çok sevdim onu. Sonra çok daha fazla okumaya başladım. Bir süre sonra daha fazla bilgi aramaya başladım İslam’la ilgili.
İkilem içine düştüm. Hristiyan olarak mı kalmalıyım yoksa Müslüman mı olmalıyım? Kafamda sorular oluşmaya başladı.
Bir süre sonra papazın yanına gittim sordum: -Söyler misin hangisini seçmeliyim?
-Bilmiyorum, dedi. Ama birini biliyorum o sana neyi seçeceğini söyleyecek.
-Kim diye sordum.
-Tanrı, dedi. Dua et ona, sor ona cevabı sana verecektir.
Biraz sinirlendim ve gittim. Düşünmeye başladım. Papaz doğru söylüyordu. Allah’a güveniyorum, inanıyorum, çok büyük ve her yerde, bana cevap verebilir.
Dizlerimin üstüne çöktüm. Yakardım:
“Biliyorum sen varsın, sana inanıyorum, büyüksün, her şeyi biliyorsun, dünyadaki kimse senden daha iyi bilemez, söyler misin ne yapmalıyım? “
Bunları söylediğim zaman güçlü bir şeyler olmaya başladı. Sıcak ve soğuk hissettim. Biri sıcakça sarıyordu beni, titremeye başladım. Ağladım, ağladım, ağladım… Bütün vücudum acıyordu.
Kur’an’ı aldım o anda. Göğsüme koydum. Yarım saat ağladım.
Tevafuki bir yer açtım. Maide süresi geldi. “Papaz, öğretmen, din adamları, Kur’an’ı duydukları zaman, onu okudukları zaman kalplerinde kibir yoksa ağlayacaklardır ve bileceklerdir ki bu Allah’ın sözleri.”
Bu benim için bir sinyaldi. Kendi kendime söyledim:
“Sadece sana inanıyorum. Bu dünyayı sen yarattın. Hz. Muhammed’i tanımıyorum ama biliyorum ki o bir peygamber…”
Ve o anda Müslüman olmaya karar verdim.
Adım Haşim JEANSEN . 36 yaşındayım. Almanya’da imam olarak çalışıyorum.
Ali Erkan Kavaklı