Mikelancelo məşhur Davud heykəlini mərmər blokundan yonanda bütün zadəganlar və vətəndaşlar bu möcüzəyə baxmağa gəldilər. Kardinal və onun yoldaşları da gəldilər. Heykəl gözəl idi! Hamı onun mükəmməlliyinə heyran qaldı. Amma kardinalın bir şey deməsi lazım idi, çünki o, təlimat verməyə öyrəşmişdi. Və Mikelanceloya tərəf dönərək dedi:
"Sənin işini bəyənirəm. Yalnız... bilirsən! O yer, çiyin... düşünürəm ki, onu bir az qısaltmaq lazımdır!"
O nə etməli idi? Kardinalla, bu təkəbbürlü, özünəinamlı adamla mübahisə etsin? "Xeyr, bunu etmək olmaz!"
Ölkədə hər şey bu qüdrətli ağanın lütfündən asılı idi. Lakin sənətkar harmoniyaya və gözəlliyə qarşı günah işlədə bilməzdi. Və sonra Mikelancelo sağ əlində çəkic, sol əlində iskənə və diqqət çəkmədən bir neçə mərmər qırıntısı götürdü. Pilləkənlərdən qalxaraq heykələ dəymiş kimi davranaraq çəkiclə iskənəni vurdu. Bu zaman əlindəki qırıntılar yerə töküldü.
Sonra aşağı enir, heykələ baxdı və kardinaldan soruşur:
"İndi daha yaxşıdır?" Kardinal gözlərini qıyır, diqqətlə baxır və deyir:
"Bəli! İndi mükəmməldir!"
Saken Beysenuli