"Təxminən doqquz yaşımdan bəri kommunistləri sevmirəm. Valideynlərim birlikdə yaşamırdılar. Anamla mən Nijni Novqorodda, atam isə Moskvada yaşayırdı. Atam kommunist idi, partiya komitəsinin üzvü idi. O, Krasnaya Polyanaya gedən yolu və Urenqoy-Pomary-Ujqorod neft kəmərini tikmişdi - böyük bir sovet məmuru. Məni onun yanına gətirdilər və mən xidməti maşın və böyük bir mənzil gördüm. Soruşdum ki, "Ana niyə belə yaşamır?" "Çünki partiya iclaslarında əlimi düzgün qaldırmağı heç vaxt öyrənməmişdir."

Anam isə dedi ki, "Mən heç vaxt partiya üzvü olmamışam və heç vaxt müdirlərə "bravo" və ya "urra" qışqırmamışam." Anamı daha çox sevirdim; o, bizi tək böyüdürdü, işindən yorulurdu və bir yarımştat işləyirdi. Daim yoxsulluq içində yaşayırdıq və anamın bizim üçün vaxtı yox idi. O, mənim neçənci sinifdə və hansı semestrdə oxuduğumu bilmirdi.

İnanmaq çətindir, amma bu doğrudur. Və mən anamın, görkəmli həkimin, atamdan heç də axmaq olmayan və hətta ağıllı olan birinin acınacaqlı bir həyat sürməsini, kommunist olan atamın isə yaxşı yaşadığını son dərəcə ədalətsiz hesab edirdim. Və mən varlı və kasıb olduğunu anlamağa başladım.

Sərvət, status və həyat səviyyəsi istedaddan deyil, müəyyən bir siyasi qrupa mənsub olmaqdan asılıdır. Uşaqlıqdan bəri maddi rifahın işdən deyil, başqa bir şeydən asılı olduğu aydın idi. Hətta düşünürəm ki, mənim antikommunizmimin motivlərinin səbəbi bu ədalətsizliklərdən qaynaqlanr...."
Boris Nemtsov.
Tair Azadov